«لغت نامه دهخدا»
[چَ مَ یِ] (اِخ) چشمه ای است که مشهور است و شاپور بدستکاری هنر در زمین ارمن از سنگ تراشیده و آن چنان صفا دارد که نظر بر آن نمی ایستد. (آنندراج). بدان که شاپور نام شهریست از مضافات ارمن که در آن چشمه ای از الماس و دیگر جواهرات مرصّع ساخته اند که درخشندگی او پالغز نظر است. (غیاث) : قبضهء شمشیر کینت دستگاه آفت است سایهء شمشاد رأیت چشمهء شاپور باد. عرفی (از آنندراج).