«لغت نامه دهخدا»
[چَ / چِ مَ / مِ یِ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب) جوی شیر که در بهشت است. نهری از لبن در بهشت : خداوند جوی و می و انگین همان چشمهء شیر و ماء معین.فردوسی. || کنایه است از برجی از بروج دوازده گانه. کنایه از برج اسد است : چو برزد سر از چشمهء شیر شید جهان گشت چون روی رومی سپید. فردوسی. || کنایه است از پستان معشوق. (مجموعهء مترادفات ص 77).