چشمهء شیر

«لغت نامه دهخدا»

[چَ / چِ مَ / مِ یِ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب) جوی شیر که در بهشت است. نهری از لبن در بهشت :
خداوند جوی و می و انگین
همان چشمهء شیر و ماء معین.فردوسی.
|| کنایه است از برجی از بروج دوازده گانه. کنایه از برج اسد است :
چو برزد سر از چشمهء شیر شید
جهان گشت چون روی رومی سپید.
فردوسی.
|| کنایه است از پستان معشوق. (مجموعهء مترادفات ص 77).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر