چشمهء هور

«لغت نامه دهخدا»

[چَ / چِ مَ / مِ یِ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب) آفتاب. (ناظم الاطباء). کنایه از خورشید و نور آن. چشمهء نور :
نور گیتی فروز و چشمهء هور
زشت باشد به چشم موشک کور.
سعدی (گلستان).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر