«لغت نامه دهخدا»
[چَ تَ / تِ پَ / پِ کَ] (ص مرکب) چفته بالا. چفته قامت. خمیده بالا. آنکس که قامتی بشکل هلال دارد. چفته شکل : دوش چون خورشید را مصروع خاور ساختند ماه نو را چون حمایل چفته پیکر ساختند. خاقانی. رجوع به چفته و چفته بالا و چفته شکل شود.