«لغت نامه دهخدا»
[چُ] (اِ) مخفف چوک است که آلت تناسل باشد. (برهان). آلت تناسل را گویند و آن را چوک و لندو نیمور نیز نامند. (جهانگیری). آلت تناسل و به این معنی مخفف چوک است. (از رشیدی). چول و نره و آلت تناسل. (ناظم الاطباء). آلت تناسلی پسرهای نابالغ. (در اصطلاح اهالی فیض آباد محولات بخش تربت حیدریه). چُل. (در تداول اهالی مشهد و فیض آباد بخش تربت حیدریه) : از عیب در دهان تو افسرده خون چو کس وز غصه آب گشته ز چشمت روان چو چک. پوربهای جامی (از جهانگیری). و رجوع به چل و چوک شود. || به زبان ترکی امر به زانو زدن بود، یعنی به زانوی در آی. (برهان).(1) زانو و بدین معنی مخفف چوک است. (از رشیدی). زانو. (ناظم الاطباء). - بچک نشستن؛ به معنی: چندک زدن و چنباتمه زدن و برسر دو پای نشستن و نظایر اینها : رای سوی گریختن دارد دزد کز دورتر نشست بچک. حکاک (از فرهنگ اسدی).(2) رجوع به چوک و چک زدن شود. (1) - در ترکی coK- MAK (بزانو نشستن). (حاشیهء برهان قاطع چ معین). (2) - اسدی «چک» را به معنی کسی که بر سر دو پای نشسته باشد نوشته و این شعر حکاک را شاهد آورده و حال آنکه در این شعر مراد شاعر حالت و وضع نشستن دزد است نه کسی که بر سر دو پای نشسته است.