چکش خوری

«لغت نامه دهخدا»

[چَکْ کُ خوَر / خُر](حامص مرکب)(1) خایسک پذیری. قابلیت ورقه شدن فلز. و رجوع به چکش خور و چکش خوردن شود.
(1) - Malleabilite.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر