«لغت نامه دهخدا»
[چَ کُ] (اِ مرکب، از اتباع)مرادف چک و چانه و چک و پوز و دک و و دهن و لب و لوچه، چنانکه گویند: آب از چک و چیلش می آمد. و رجوع به چک و چانه شود.