«لغت نامه دهخدا»
[چِ لِ تَ / تِ خُ] (نف مرکب)شخصی که از کسی منتفع شده و به همین توقع همیشه پیرامون او می گردد. (ناظم الاطباء). چشته خور. آنکه چون یک یا دو بار از کسی محبت یا منفعتی بیند، پیوسته چشمداشت تکرار و توقع مهربانیها و سودرسانی های بسیار دارد. و رجوع به چشته خور شود. || دل آزرده و دل آزار و رنجور. (ناظم الاطباء). || آویزان. (ناظم الاطباء).