«لغت نامه دهخدا»
[چِلْ لَ / لِ نِ شَ / شِ تَ](مص مرکب) بقصد ریاضت و عبادت. معتکف چله خانه شدن. برای انجام ریاضات و عبادات چهل روزه، گوشهء انزوا گرفتن. ترک لذایذ دنیوی گفتن و در گوشهء خلوتی بعبادت و ریاضت مشغول شدن. مراسم و آداب چلهء مخصوص مرتاضان و درویشان را به جای آوردن. و رجوع به چله و چله نشستن شود. || در تداول عامه، کنایه از خانه نشستن و کم معاشرت بودن و از دوستان کناره گرفتن است؛ چنانگه گویند: فلان کس چله نشسته، یعنی کمتر از خانه بیرون می آید و با رفقا و دوستان معاشرت نمیکند.