«لغت نامه دهخدا»
[چَ دَ] (مص) روان شدن. (آنندراج). رفتن. (غیاث). رفتن و روان شدن. (ناظم الاطباء) : چون ز ستوری به مردمی نشوی ای پسر و از خری برون نچلی.ناصرخسرو. از چلچل تو پای منِ زار شد کچل من خود نمی چلم تواگر میچلی بچل. میرخسرو (از آنندراج). و رجوع به چل شود. || لایق و سزاوار بودن. (آنندراج). سزاوار شدن و لایق بودن. (غیاث). لایق و سزاوار شدن و شایسته بودن. (ناظم الاطباء) : عالمی را بکشی گر ز جفا میچلدت هر چه خواهی بکن ای شوخ بما میچلدت. میرنجات (از آنندراج). || رمیدن. (غیاث). || جنبیدن. || خائیدن. || گزیدن. (ناظم الاطباء).