«لغت نامه دهخدا»
[چِ] (مرکب از «چه» موصول و «م» ضمیر مفعولی) مخفف چه مرا. از قبیل «چت» و «چش» و «کم» و «کت» و «کش» (از که موصول و ضمایر) : افزار خانه از زمی و بام و پوششش هر چم به خانه اندر سرشاخ و تیر بود. کسائی. زمین جز به فرمان تو نسپرم وز آن چم تو فرمان دهی نگذرم.فردوسی. فرستم به هر سال من باژ و ساو به پیش تو زان چم بود توش و تاو. فردوسی. نبینی کز خراسان من نشسته پست در یمگان همی آید سوی من یک به یک هر چم همی باید. ناصرخسرو.