«لغت نامه دهخدا»
[چَ چَ / چُ چُ] (اِ) پیشانی را گویند و به عربی ناصیه خوانند. (برهان). پیشانی بود. (جهانگیری) (رشیدی). بمعنی ناصیه و پیشانی. (انجمن آرا) (آنندراج)(1) : به درگاه قصر رفیعت نهاده ملوک عجم از تفاخر چماچم. حکیم نزاری (از جهانگیری). || موی پیشانی و ناصیه. (ناظم الاطباء). (1) - مؤلف رشیدی نویسد: «ظاهراً جماجم که جمع جمجمه است به معنی کاسهء سر، در لغت عربی به تصحیف چماچم خوانده اند» و مؤلف انجمن آرا نیز نظر رشیدی را تأیید کرده است.