«لغت نامه دهخدا»
[چَ] (اِ) آتش زنه. (ناظم الاطباء). چمخاخ. چخماخ. چخماق. و رجوع به چمخاخ شود. || سوخته دان. (ناظم الاطباء). || کیسهء کوچکی که سپاهیان در آن شانه و سوزن و چیزهای دیگر را می گذارند. || تیر. (ناظم الاطباء).