«لغت نامه دهخدا»
[چَ شَ / شِ] (اِ)(1) چشمه باشد و آن جایی است که آب از آنجا جوشد و روان شود. (برهان). چشمه بود. (جهانگیری). مقلوب چشمه میباشد که معروفست. (از انجمن آرا). مقلوب چشمه است و آن جایی است که آب از آنجا میجوشد و روان میشود. (آنندراج). چشمه. (ناظم الاطباء) : عدو چون تیغ او بیند تنش را جان زیان دارد اگرچه چمشهء حیوان عدو را در دهان آید. فرخی (از جهانگیری). و رجوع به چشمه شود. (1) - از چمش (چشم) + ه (پسوند نسبت). (حاشیهء برهان قاطع چ معین).