چمشه

«لغت نامه دهخدا»

[چَ شَ / شِ] (اِ)(1) چشمه باشد و آن جایی است که آب از آنجا جوشد و روان شود. (برهان). چشمه بود. (جهانگیری). مقلوب چشمه میباشد که معروفست. (از انجمن آرا). مقلوب چشمه است و آن جایی است که آب از آنجا میجوشد و روان میشود. (آنندراج). چشمه. (ناظم الاطباء) :
عدو چون تیغ او بیند تنش را جان زیان دارد
اگرچه چمشهء حیوان عدو را در دهان آید.
فرخی (از جهانگیری).
و رجوع به چشمه شود.
(1) - از چمش (چشم) + ه (پسوند نسبت). (حاشیهء برهان قاطع چ معین).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر