چناب

«لغت نامه دهخدا»

[چَ] (اِ) کلیچهء خیمه را گویند و آن تخته ای باشد سوراخ دار که ستون خیمه را بر آن گذارند. (برهان). کلیچهء خیمه باشد و آنرا بادریسه نیز خوانند. (جهانگیری). بادریسهء خیمه. (رشیدی). کلیچهء خیمه و آن تختهء سوراخ داری است که ستون خیمه را بدان گذارند و گذرانند. (از انجمن آرا) (از آنندراج). کلیچه و کماچهء خیمه. (ناظم الاطباء) :
جز در چناب(1) تو نزنم خیمهء ثنا
گر چرخ در دهان کندم چوب چون چناب.
رضی الدین نیشابوری (از جهانگیری).
رجوع به بادریسه شود.
(1) - در نسخه «چناب» ضبط شده لیکن ظاهراً «جناب» در این مورد اصح و انسب است.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر