چنار و منار

«لغت نامه دهخدا»

[چَ / چِ رُ مَ] (ترکیب عطفی، اِ مرکب) کلمه ای است که در دشنام غلیظ و ستم شدید استعمال کنند، یعنی چنار و منار در بتر جای فلان و فلان. و نیز میگویند که چنار دادم و منار دادم. (آنندراج) :
صبا بگو به محمدرضا که دیگر بار
نمد گرفتم و روغن زدم چنار و منار.
شفایی (از آنندراج).
حکهء او چو بشکند ناهار
پیش دندان کند چنارومنار.
شفایی (از آنندراج).
|| بمعنی آواره و سرگردان نیز در شعر آورده اند :
گهی به کابل و گاهی به هند بی تقصیر
سپهر سفله چنارومنار کرد مرا.
میرزا عبدالغنی قبول (از آنندراج).
- چنار و منار حواله کردن؛ کنایه از دشنام سخت وقیحانه به کسی دادن.
- چنار و منار گفتن؛ دشنامهای سخت بی شرمانه دادن.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر