«لغت نامه دهخدا»
[چَ / چِ رُ مَ] (ترکیب عطفی، اِ مرکب) کلمه ای است که در دشنام غلیظ و ستم شدید استعمال کنند، یعنی چنار و منار در بتر جای فلان و فلان. و نیز میگویند که چنار دادم و منار دادم. (آنندراج) : صبا بگو به محمدرضا که دیگر بار نمد گرفتم و روغن زدم چنار و منار. شفایی (از آنندراج). حکهء او چو بشکند ناهار پیش دندان کند چنارومنار. شفایی (از آنندراج). || بمعنی آواره و سرگردان نیز در شعر آورده اند : گهی به کابل و گاهی به هند بی تقصیر سپهر سفله چنارومنار کرد مرا. میرزا عبدالغنی قبول (از آنندراج). - چنار و منار حواله کردن؛ کنایه از دشنام سخت وقیحانه به کسی دادن. - چنار و منار گفتن؛ دشنامهای سخت بی شرمانه دادن.