«لغت نامه دهخدا»
[چَ] (اِ) چوب صندل را گویند. (برهان). صندل باشد. (جهانگیری). بمعنی چندن. (از رشیدی). چوب صندل. (ناظم الاطباء) : هست بر لک لک ز چندان و بقم منقار و پا(1) پس چرا شد آبنوسی هر دو پا لک لک بچه. سوزنی (از فرهنگ رشیدی). رجوع به چندل و چندن و صندل شود. (1) - ن ل: هست بر لک لک ز چندن وز بقم منقار و پا.