«لغت نامه دهخدا»
[چَ دُ] (اِ مرکب، از اتباع)کم و کیف. - بی چند و چون؛ بی گفتگو. - گذشته از چند و چون؛ مافوق کم و کیف : ز هر چیز گنجی به پیش اندرون شمارش گذر کرده از چند و چون. فردوسی.