«لغت نامه دهخدا»
[چَ گَ کَ دَ] (مص مرکب) کنایه از مجهز و آماده بودن برای شکار و نبرد : بی طاقت و بی آرام بتعجیل تمام چون باز چنگل تیزکرده روی به اصفهان نهاد. (کتاب محاسن اصفهان؛ داستان ابوشجاع الب ارسلان).