«لغت نامه دهخدا»
[چَ گُ چَ لَ] (ترکیب عطفی، اِ مرکب) ظاهراً بمعنی شور و غوغا و هیاهو و امثال آن است : می زدگان را گلاب باشد قطرهء شراب باشد بوی بخور بوی بخار کباب. آخته چنگ و چلب(1) ساخته چنگ و رباب دیده بشکرلبان گوش بشکرتوین. منوچهری. رجوع به چلب شود. (1) - چلب بمعنی سنج هم آمده است.