«لغت نامه دهخدا»
[چُ دَ] (مص)(1) سخن گفتن. (ناظم الاطباء) : خمش بودن نکو فضیلست لیکن نه چندانی که گویندت که گنگی همان بهتر که در بزم افاضل ز دانشهای خود چیزی بچنگی که تا معلوم گردد عاقلان را که تو شاخ گلی یا چوب شنگی. خواجه نصیرطوسی. و برین قیاس چنگد و چنگید و چنگیده. (آنندراج) (انجمن آرا). چنگد یعنی سخن کند و چنگی یعنی سخن کنی. || بازی درآوردن از روی تقلید. (ناظم الاطباء). (1) - و فرهنگ ضیاء و ناظم الاطباء آن را چَنگیدن ضبط کرده اند.