چوبینه

«لغت نامه دهخدا»

[نَ / نِ] (ص نسبی) از چوب. منسوب به چوب. هر چیز که از چوب سازند. مجموع آلات که از چوب کنند.
- چوبینه آلات؛ آنچه از چوب کنند، چون: میز و صندلی و غیره. (یادداشت مؤلف). || نوعی از ظروف که در مازندران از چوب های مخصوص سازند. (از ترجمهء محاسن اصفهان). و بر در هر دکان طرائف بغداد و خزهای کوفه، و دیبای روم، و شرب و مصر و جواهر بحرین و آبنوس عمان و عاج هندوستان و تحفه های چین و پوستینهای خراسان و چوبینه های طبرستان و پشمینه ها و گلیمهای آذربایگان و گیلان و فرشهای ارمن از زیلو و قالی و هرچه بدان ماند. (از ترجمهء محاسن اصفهان ص 53).
- چوبینه تن؛ دارای اندام چوبی. لاغر و خشک اندام :
که تا بر ما زمانه چوبزن بود
فلک چوبک زن چوبینه تن بود.نظامی.
|| (اِ مرکب) روپاک سرخ. چوبین. چوبینک. || کاروانک. (برهان). مرغی آبی. مرغی دریائی با گردن بلند و پاهای دراز. (یادداشت مؤلف). چوینه. چوبینه. (زمخشری). کروان. (زمخشری) (منتهی الارب). طریق. نهار؛ بچهء چوبینه. (منتهی الارب). طریق؛ چوبینهء نر. کروان نر. (یادداشت مؤلف). || تازیانه. قمچی. شلاق. سوط. (یادداشت مؤلف). || زخمه. چوبکی است که خنیاگران بدان ساز نوازند. مضراب. (یادداشت مؤلف). رجوع به چوبین و چوبینک شود.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر