چوژه

«لغت نامه دهخدا»

[ژَ / ژِ] (اِ) چوزه. (ناظم الاطباء). جوجه. ج، چوژگان :
شاها ز تو غوری بلباسات بجست
مانندهء چوژه از کف خات بجست
از اسب پیاده گشت و رخ پنهان کرد
پیلان بتو شاه داد و از مات بجست.
فردوس مطربه.
همچنانک آن مرغ بر آن بیضه خود بنشیند و آن را گرم میدارد و از آن چوژگان بیرون می آرد... لاجرم چوژگان بیرون نمی آیند. (کتاب المعارف).
رجوع به چوزه شود.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر