«لغت نامه دهخدا»
[کِ] (حرف ربط مرکب) (مرکب از «چون» + «که») به معنی زیرا که. از آن روی که. (یادداشت مؤلف) : سیرت او وحی نامه به کسری چونکه به آیینش پندنامه بیاکند.رودکی. سایهء زلف تو چون فر همایست به فال چونکه فال من دلخسته همایون نکند. فلکی شیروانی. چونکه محمول بهی نبود لدیه نیست ممکن بود محمول علیه.مولوی.