«لغت نامه دهخدا»
[چَ / چِ دَهْ بَ] (ص مرکب)(مرکب از چهارده + بند) که بند چهارده دارد. || (اِ مرکب) اصطلاحاً بند، بیت شعری است با قافیهء خاص و ممتاز از قوافی ابیات قبل خود که در «ترکیب بند» به دنبال هر ترکیب آید و در هر قسمت و ترکیب قافیهء دیگر گیرد و در «ترجیع بند» عیناً تکرار شود. - چهارده بند محتشم؛ چهارده بند شعر در مصیبت و سوک اهل بیت رسول، که محتشم کاشانی آن را سروده است. (یادداشت مؤلف).