«لغت نامه دهخدا»
[چَ / چِ زَ] (ص مرکب) کنایه از کسی است که بر یک سخن نماند و هر لحظه سخنی گوید. (برهان) (آنندراج) (ناظم الاطباء) (فرهنگ فارسی معین). || (اِ مرکب) کنایه از چشم و بینی و گوش و دهن باشد. (انجمن آرا).