چهارشنبه

«لغت نامه دهخدا»

[چَ / چِ شَمْ بَ / بِ] (اِ مرکب)نام روز پنجم هفته و آن میان سه شنبه و پنجشنبه است :
چهارشنبه که روز بلاست باده بخور
به ساتگینی خور تا به عافیت گذرد.
منوچهری.
رجوع به چارشنبه شود.
-امثال: از خر می پرسند چهارشنبه کی است! شب های چهارشنبه هم غش میکند.
شنبه و چهارشنبه اش یکی شده؛ سعد و نحس یا نیک و بد او درهم شده است.
فلان چهارشنبه پول پیدا کرده است؛ یعنی به مراد و آرزو رسیده است. سعادت یافته است.
یکی چهارشنبه پول گم میکند و دیگری (یکی دیگر) پیدا میکند؛ در یک زمان یکی به خوشبختی میرسد یکی به بدبختی.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر