چهاریار

«لغت نامه دهخدا»

[چَ / چِ] (اِخ) چهارخلیفه. خلفای راشدین. چهارگزین :
خسروا هست جای باطنیان
قم و کاشان و آبه و طبرش
آبروی چهاریار بدار
واندرین چارجای زن آتش.
؟ (از راحه الصدور).
به برزاخان گفت به یاری چهاریار باصفا و ده یار بهشتی... میروم و سر شاه عباس را با نوچه های او می آورم. رجوع به چاریار شود. (حسین کرد).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر