چهسار

«لغت نامه دهخدا»

[چَ] (اِ مرکب) چاهسار. سر چاه. لب چاه. دهانهء چاه :
ز چهسار زنجیر آویخته
همه زر و با گوهر آمیخته.اسدی.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر