چه کندن

«لغت نامه دهخدا»

[چَهْ کَ دَ] (مص مرکب) چاه کندن. کندن چاه. حفر چاه. فروبردن چاه در زمین.
- چه کندن برای کسی؛ کنایه است از پاپوش دوختن برای او. بقصد گرفتار ساختن کسی. وسایل آسیب دیدن وی را فراهم کردن :
گِرد خود چون کرم پیله برمتن
بهر خود چه میکنی اندازه کن.مولوی.
دو کس چَه کنند از پی خاص و عام
یکی خوب سیرت یکی زشت نام.
سعدی (بوستان).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر