«لغت نامه دهخدا»
[چَهْ کَ دَ] (مص مرکب) چاه کندن. کندن چاه. حفر چاه. فروبردن چاه در زمین. - چه کندن برای کسی؛ کنایه است از پاپوش دوختن برای او. بقصد گرفتار ساختن کسی. وسایل آسیب دیدن وی را فراهم کردن : گِرد خود چون کرم پیله برمتن بهر خود چه میکنی اندازه کن.مولوی. دو کس چَه کنند از پی خاص و عام یکی خوب سیرت یکی زشت نام. سعدی (بوستان).