«لغت نامه دهخدا»
(حرف ربط) صورت قدیم حرف «چه» و به همان معانی حرف «چه» استعمال شود :عنان همت مخلوق اگر به دست قضاست چرا دل تو چراگاه چی و چون و چراست. عمعق بخاری. و سودا بر مزاج او مستولی شده است چی هیچ صاحب مروت و فتوت از خرد و حریت بر این اقوال و افعال ذمیمه از عقل و فضل اجازت نبیند. (سندبادنامه ص76). || تلفظ عامیانهء «چه» در مقام استفهام : چشم چون نرگس فروبندی که چی هین عصایم کش که کورم ای اخی.مولوی. || چی چی؟ (= چه چیز) : اطلس چی دعوی چی رهن چی ترک سرمستی در لاغ ای اخی.مولوی. || چه چیز : بدان تا نداند که من خود کیم بدیشان سپرده ز بهر چیم.فردوسی. || چه هستم : هوا نماند تا بررسم ز عقل که من کیم، چیم، چه کسم، بر چیم، که را مانم. سوزنی. آنم که برد رشک بر امروز دیم جانم، خردم، دلم ندانم که چیم. اثیرالدین اخسیکتی (از آنندراج). || چیست : ای خواجه با بزرگی اشغال چی ترا برگیر جاخشوک و برو می درو حشیش. شهید. جرم من چی چو طبع وحشی من جز درت آبخور نمی گیرد. رضی الدین نیشابوری. دلوچی و حبل چی و چرخچی این مثالی بس رکیک است ای غوی. مولوی. - بر چی بودن؛ بر عقیدت یا دین یا مذهب یا مسلک بودن : هوا نماند تا بررسم ز عقل که من کیم چیم چه کسم بر چیم که را مانم. سوزنی. || در مقام نسبت بمکان بکار رود همانند جی :علاءالملک ابوبکر احمد الجامجی. (لباب الالباب ج1 ص111).