«لغت نامه دهخدا»
[گَ] (ص مرکب) کسی که چیلان یعنی آلات و ادوات آهنی سازد. چیلان ساز. آنکه افزار آهنین کوچک سازد. چیلانی : ز چیلانگرم شعله در جان گرفت دلم آتش از آب حیوان گرفت. وحید (از آنندراج). رجوع به چیلان شود.