«لغت نامه دهخدا»
(ص نسبی، اِ) چوب چینی.(1)شبشینا. (دزی). قطعات چوبی که به سرخی زند و آب جوشاندهء آن را چون داروئی در قدیم به کار بردندی و بیشتر با عُشبه توأم کردندی. و آن قطعات بریدهء بیخی است چند نیمهء سیبی یا اناری، خردتر و درشت تر، با سپیدی که به سرخی زند و طبیبان آب جوشاندهء آن را بیشتر با عشبه تجویز کنند در مدت سی چهل روز پیاپی. - چوب چینی؛ رجوع به چوب چینی در جای خود شود. - دار چینی؛ رجوع به دارچینی شود. - شاه چینی؛ رجوع به شاه چینی شود. - ورد چینی؛ گل سفید. گل مشکین. (از مجمع الخواص). رفیق عُشبهء صینی. رجوع به چوب چینی شود. (1) - Esquine. Squine china. Snilax china.