«لغت نامه دهخدا»
[تِ] (اِخ) نام شاعری است عرب و او راست: اذا ما اتی یومُ یُفَرقُ بیننا بموت، فکن انت الذی یتاخرُ. در عقدالفرید آمده است: آنگاه که متوکل وزیر خود، عبدالله بن یحیی بن خاقان را بجزیرهء اقریطش نفی کرد این وزیر با کنیزکی اقریطشی عشق ورزیدن گرفت و محبوبهء عراقی را فراموش کرد جاریهء عراقی ابیات ذیل بدو فرستاد: کیف بعدی لاذقتم النومَ انتم خبرونی مذ بنت عنکم و بنتم بمراض الجفون من خُرّ دالعی ن و ورد الخدود بعدی فتنتم یا اخلاّی ان قلبی و ان با ن، من الشوق عندکم حیث کنتم فاذا ما ابی الالهُ اجتماعا فاَلمنایا عَلیّ وحدی و عشتم. و صاحب عقدالفرید گوید که این معنی از مضمون شعر مذکور حاتم گرفته شده است. رجوع به عقدالفرید ج 6 ص 244 چ محمد سعید العریان شود.