«لغت نامه دهخدا»
[جِ] (اِخ) هبه اللهبن حسن مکنی به ابوالحسن. ابن الانباری نام او را در طبقات النحویین آورده است. وی از افاضل اهل ادب، و شاعری ملیح الشعر است. او راست: یا لیله سلک ازمان بطیبها فی کل مسلک اذ ارتقی درج المسرره مدرکا ما لیس یدرک والبدر قد فضح الظلام فستره عنه مهتک و کانما زهر النجوم بلمعها شعل تحرّک و الغیم احیانا یموج کانه ثوب ممسک و کانّ نشر المسک ینفح فی النسیم اذا تحرک والنور یبسم فی الریاض فان نظرتَ الیه سرک شارطت نفسی ان اقوم بحقها والشرط املک حتی تولی اللیل منهزما و جاء الصبح یضحک واه الفتی لو انه فی ظل طیب العیش یترک والمرء یحسب عمره فاذا اتاه الشیب فذلک. و او در آخر ماه رمضان سنهء 428 ه . ق. در خلافت القائم بامرالله ببغداد، فجأه بمرد. رجوع شود به معجم الادباء چ مارگلیوث ج 7 ص 239 و 240.