حاجب گه

«لغت نامه دهخدا»

[جِ گَهْ] (اِ مرکب) جای حاجب :
نه تنها سرائی است بل هشت و هفت
در آنها بباید دو فرسنگ رفت
فلک پیش ایوان او کوته است
در آن هفت دهلیز حاجبگه است
بهر جایگاهی از آن پرده ایست
بهر پرده استاده حاجب دویست.
(یوسف و زلیخا).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر