حاجز

«لغت نامه دهخدا»

[جِ] (ع ص، اِ) نعت فاعلی از حجز، درآینده میان دو چیز (منتهی الارب). میانجی. میانه. حائل. حاجب. مانع. عائق. دیوار. (دستوراللغه). فصل. حجاز. برزخ : و جَعل بین البحرین حاجزا. (قرآن 27/61).آنچه برای دفع آب بر پا شود، مایمسک الماء من شفه الوادی. (دستوراللغه). بازداشت. (دستوراللغه). (مجمل اللغه). ج، حواجز. || لبهء شمشیر. دهانهء شمشیر. روثه. || ستمکاره. (منتهی الارب). ظالم. (اقرب الموارد). ج، حَجَزَه: هم حَجزَه مسیطرون علی العجزه؛ ای ظلمه یتسلطون علی العاجزین. و نیز گفته میشود «انهم حجزه یذبون عن العجزه». || حاجز. مانع. حائل. عائق. حاجب.
- حجاب حاجز؛(1) دیافرغما. رجوع به حجاب حاجز شود.
(1) - Diaphragme.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر