«لغت نامه دهخدا»
(1) [بَ قُ](اِخ) از امرا و تربیت یافتگان امیر تیمور بود و چون امیر تیمور اصفهان را فتح کرد حاجی بیگ را در آن شهر گذاشت و عازم شیراز گشت و سپس در قلعهء طوس حکومت میکرد و سر به طغیان برداشت، امیر تیمور امیرزاده امیرانشاه را جهه دفع او به خراسان فرستاد و چون از آب آمویه بگذشت، و به اتفاق والی هراه متوجه دشمنان شد و مهم ایشان را بر طبق دلخواه بساخت حاجی بیگ فرار برقرار اختیار کرد و به دست سادات هزار جریبی گرفتار گشت و او را مقید بحضور امیر تیمور بردند و بقتل رسید. رجوع به حبط ج 2 ص 100 و 101 و 142 شود. (1) -این کلمه در حبیب السیر، در یک جا، جانی و در دیگر جا، جونی، آمده است.