«لغت نامه دهخدا»
[سَ فُدْ دی] (اِخ)(امیر...) یکی از امراء زمان امیر تیمور. وفات 804 ه . ق. به نیشابور. صاحب حبیب السیر گوید: «امیر تیمور گورکان بعد از آنکه یک ماه در حدود نخجوان کامیاب و کامران اوقات گذارنید و از جانب گرجستان ملک گرگین با پیشکش فراوان بدرگاه عالم پناه رسید عزم قشلاق قره باغ فرموده از راه گنجه و بردع نهضت کرد. در 22 ربیع الاَخر سنهء اربع و ثمانمائه (804) ماهچهء لوای کشورگشا سایهء وصول برآن دیار انداخته قبهء بارگاه جم اقتدار و شاهزادگان کامکار به اوج فلک دوار افراخته شد. در آن اثنا خبر آمد که امیرزاده محمدسلطان که بموجب فرمان واجب الاذعان از سرحد مغولستان به مرافقت امیر حاجی سیف الدین متوجه آستان اقبال آشیان بوده چون به نیشابور رسیده جناب امارت مآبی ودیعت حیات بمتقاضی اجل سپرده و شاهزادهء حشمت آئین او را تجهیز و تکفین کرده وروی بمقصد آورده از اردبیل گذشته است و در اقسام منزل گزیده. صاحبقران حمیده صفات از فوت امیر حاجی سیف الدین متأسف و از وصول امیرزاده محمد سلطان شادمان گشته....» رجوع به حبط ج 2 ص 149 و 150 و 162 و 164 و 179 و 181 و 182 شود.