«لغت نامه دهخدا»
[رِ] (اِخ) ابن ابی ضرار(1)بن حبیب بن حارث بن عائدبن مالک بن المصطلق بن مالک الخزاعی المصطلقی. او پدر امّالمؤمنین جویریه است. ابن اسحاق در مغازی، آرد که چون حارث پس از اسیری دختر خود، برای باز خریدن او با فدیه بمدینه میشد آنگاه که بعقیق رسید شتری چند در آنجا دید و دو شتر برگزیده را در شعبی پنهان کرد و آنگاه که به خدمت پیغمبر (ص) رسید و فدیهء دختر خواست داد، پیغمبر (ص) فرمود آن دو شترکه پنهان کردی کجاست؟ و حارث از این اخبار بغیب بر نبوت او صلی الله علیه و آله یقین کرده کلمهء شهادت برزبان راند و دو پسر و گروهی از قوم او نیز اسلام آوردند برخی از رواه از طریق عیسی بن دینار مؤذن آرند و او بنقل از پدر خود گوید از حارث شنیدم که گفت: بخدمت پیغمبر رسیدم و مرا به اسلام خواند و من اسلام آوردم و حدیث مفصلی از او روایت کند که قصهء ولیدبن عقبه و نزول آیهء «یا ایهاالذین آمنوا ان جاءکم فاسق بنبأ فتبینوا (قرآن 49/6)» در آن است. رجوع به کتاب الاصابه چ مصر سنهء 1323 ج 1 ص 294 شود. (1) - صاحب استیعاب «حارث بن ضرار..» آورده است و گوید: او را «حارث بن ابی ضرار...» نیز گویند.