حارث

«لغت نامه دهخدا»

[رِ] (اِخ) ابن شریح بن ذؤیب بن ربیعه بن حارث بن نمیربن عامر النمیری(1)صحابی است. ابن البخاری در تاریخ آرد که وفدی از بنی نمیر(2) بخدمت پیغمبر (ص) آمدند که حارث در زمرهء آنها بود. و عمر بن شبه او را شریح بن حارث گفته است. رجوع بکتاب الاصابه چ مصر سنهء 1323 ج 1 ص 293 و ص 294 و کتاب استیعاب چ حیدرآباد ج 1 ص 115 و رجال شیخ طوسی شود.
(1) - نام و نسب او در استیعاب چنین آمده است: «حارث بن شریح بن ذؤیب بن ربیعه بن عامربن خویلدالمنقری التمیمی».
(2) - در استیعاب آمده است: «وفدی از بنی منقر باقیس بن عاصم».
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر