حارث

«لغت نامه دهخدا»

[رِ] (اِخ) ابن مالک بن مالک بن قیس بن عوذبن جابربن عبدمناف بن سجع بن عامربن لیث بن بکر الکنانی اللیثی، و بقولی خزاعی. معروف به ابن البرصاء. و برصاء(1)مادر او، و بقولی مادر پدر اواست. حارث نخست در مکه و سپس در مدینه اقامت گزید. ترمذی و ابن حبان از او حدیث روایت کرده و آن را صحیح دانسته اند. دارقطنی از طریق شعبی از او روایت کند که گفت: در روز فتح مکه از پیغمبر (ص) شنیدم که فرمود: «لاتغزی مکه بعدالیوم الی یوم القیامه». سعیدبن مسیب گوید که حارث از جلساء مروان بن الحکم بود و با اوشب زنده داری میکرد و ماجرائی را که میان حارث و مروان بوده است چنین نقل میکند: وقتی در باب فی ء پیش مروان سخن بمیان آمد و گفته شد که فی ء مال الله است و عمر آن را در مواضع خود صرف کرد. مروان گفت فی ء از آن امیرالمؤمنین معاویه است و میان کسانی که خواهد آن را تقسیم کند. حارث از پیش مروان بدر شد و سعدبن ابی وقاص را بدید و ماجری بدو باز گفت وچون من(2) خواستم بمسجد روم سعد مرا بدید و گفت بدنبال من آی! من فرمان بردم و با او همچنان میرفتم تا بر مروان در آمدیم، سعد با او درشتی کرد و قصه را بگفت. مروان ندیمان را گفت کرا بینید که قصه را باین شیخ گفته باشد؟ گفتند: ابن البرصاء. مروان فرمود حارث را برهنه کنند و تازیانه زنند، حالی دربان بیامد و حکیم بن حزام را اجازت دخول خواست، مروان گفت جامه های حارث بازدهید تا این شیخ دیگر را بر ما نینگیزاند. این قصه دال است براینکه حارث تا خلافت معاویه بزیسته است. رجوع به کتاب الاصابه چ مصر سنهء 1323 ج 1 ص 302 و امتاع الاسماع ص 342 شود.
(1) - بفتح اول. (تنقیح المقال ج 1 ص 247).
(2) - یعنی سعیدبن مسیب.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر