«لغت نامه دهخدا»
[رِ] (اِخ) طائفی او پدر حکیم است که با پدر و مادر و فرزندان خود به مدینه هجرت کرد و بدانجا زندگی را بدرود گفت، پیغمبر(ص) فرزندان و پدر و مادر او را عطا فرمود و زن را چیزی نداد و والدین را فرمود که ازترکهء حکیم او را نفقه دهند و آیهء «والذین یتوفون منکم و یذرون ازواجاً.... (قرآن کریم، 2/234)» دربارهء این حکیم نازل شده است. رجوع بکتاب الاصابه چ مصر سنهء 1323 ج2 ص32 شود.