«لغت نامه دهخدا»
[زِ] (اِخ) احمدبن محمد بن ابراهیم بن حازم المؤذن البخاری الحازمی. یکی از مشایخ وثقات محدثین بخارا. وی ندیم وزیر ابوعلی بلعمی و صاحب سرّ او بود. حازمی ببغداد رفت و در آنجا از اسحاق بن احمدبن خلاد(1) ازدی و عبدالله بن محمد بن یعقوب حارثی بخاری و عبدالرحمن بن محمد بن جری(2) بخاری و هیثم بن کلیب شاشی و محمد بن یوسف الاحلم و دیگران روایت دارد و ابوعبدالله فخار و قاضی ابوالقسم علی بن محسن تنوخی و محمد بن طلحه النعالی و جز آنان از وی روایت کرده اند. مولد او بسال 289 ه . ق. ببخارا بوده است. الحاکم ابوعبدالله حافظ در تاریخ خود نام او آرد و گوید در بخارا از او خواستیم که ما را حدیث گوید نپذیرفت و سپس چون عازم حج گردید در رمضان سال 372 در نیشابور پیش ما آمد و حدیث گفت(3) و در راه حج در سنهء 373 ه . ق. وفات کرد(4). رجوع بتاریخ بغداد ج 4 ص 387 و انساب سمعانی ورق 149 و 150 شود. (1) - در تاریخ بغداد: «خلف». (2) - در تاریخ بغداد:«حریث». (3) - در تاریخ بغداد آمده است آنگاه که عازم حج بود در بغداد حدیث کرد. (4) - در یکجا از انساب سمعانی و تاریخ بغداد وفات حازمی در سال مذکور آمده است و در جائی دیگر از انساب محرم سال 376 مذکور است.