«لغت نامه دهخدا»
[صِ] (اِخ) (شاه باقر مشهدی). یکی از خدّام آستان مقدّس رضوی و متأخرین شعرای ایران است. در زمان سلطنت جهانگیر به هندوستان مهاجرت کرده و در آنجا ثروتی بدست کرده در سنهء 1114 ه . ق. درگذشته است. از اوست: سحر چو شمع سیه روی گشت دانستم که هرکه پرده دری کرد زود رسوا شد. (قاموس الاعلام ترکی).