حافز

«لغت نامه دهخدا»

[فِ] (ع اِ) جائی که دوتا میشود کنج دهان بجانب روی. (منتهی الارب). || اول کار. (مهذب الاسماء). || حالت اصلی. || خلقت اولی.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر