«لغت نامه دهخدا»
[فِ ظُدْ دی] (اِخ)ابونصر(1)بن خواجه محمد پارسابن محمد بن محمود الحافظ البخاری. آنگاه که پدرش خواجه پارسا در سفر حج در شهر مدینه درگذشت قائم مقام پدر شد، و در نفی وجود و بذل موجود کار از وی گذرانید. وفاتش بسال 865 ه . ق. اتفاق افتاد و در قبه الاسلام بلخ مدفون گشت. یکی از شعرا در تاریخ وفات او گوید: خواجهء اعظم ابونصر آنکه شد تکیه گاهش مسند دارالبقا سرّ او چون با خدا پیوسته بود زین سبب تاریخ شد سرّ خدا. (حبیب السیر ج 3 جزء 3 ص 209). (1) - در حبیب السیر «ابونصیر» ولی در قطعه ای که در تاریخ وفات او گفته اند «ابونصر» مصرح است.