حافظ حمیدی

«لغت نامه دهخدا»

[فِ ظِ حُ مَ] (اِخ)محمدبن فتوح بن عبدالله الازدی المیورقی الحمیدی، مکنی به ابوعبدالله. مورخ و محدث اندلس. مولد وی بسال 418 ه . ق./ 1027 م. او سفری به مصر و مکه و دمشق کرد و به بغداد سکنی گزید و بسال 488 ه . ق. بدانجا وفات یافت. او راست: «جذوه المقتبس فی اخبار علماء اندلس» و «تاریخ اسلام» و «الذهب المسبوک فی وعظ الملوک» و «تسهیل السبیل الی علم الترسیل» و «الجمع بین الصحیحین» در حدیث (خطی). (الاعلام زرکلی ج 3 ص 963).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر