حافظ علی

«لغت نامه دهخدا»

[فِ عَ] (اِخ) امیر علیشیر نوائی آورده است: وی ولد مولانا نوراست که میر ذکر لطائف او کرده. فی الواقع که از بی نظیران است. و قصاید مصنوع خواجه سلمان را بارها جواب گفته و خوش طبعان او را در معنی مسلم میدارند. مطلع یکی از قصائد خواجه سلمان اینست:
صفای صفوت رویت بریخت ابر بهار
هوای حشمت کویت ببیخت مشک تتار.
حافظ علی در جواب گوید:
قیام قامت جانان بلاست در رفتار
ظلام ظلمت هجران رواست بر اغیار.
و نیز او راست:
حریم حرمت کوی تو جنت ابرار
شمیم نکهت موی تو راحت احرار.
این رباعی هم از اوست:
هنگام سحر که نرگس و لاله شکفت
مرغ سحری ناله کنان این میگفت
می نوش که بی نشأه همی خواهی بود
برخیز که در خاک بسی خواهی خفت.
(ترجمهء مجالس النفائس ص143).
خوندمیر حافظ علی را ولد نورالدین محمد غوریانی گفته و چنین گوید: سالی چند به صدارت و استادی ابوتراب میرزا منصوب بود. و اکثر خطوط را خوب مینوشت. و در علم عروض و صنایع مهارت بسیار دارد و در صنعت مقلوب که مشکلترین صنایع است این مطلع در سلک نظم کشیده:
داد ما را درد و درد آرام داد
دارم آرامی و وی ما را مراد.
و در صنعت مقطوع و موصول به دو حرف و سه حرف و چهار حرف این رباعی بر صفحهء بیان نگاشته است:
ای در دل زارم زده دردت آذر
خالت به رُخَت بر گل نو نافهء تر
خطت به لب شکرشکن مشک ختن
چشمت عبهر شمیم گیسو عنبر(1).
(1) - سپس خواندمیر رباعی سابق الذکر را از او نقل کرده است. (حبیب السیر ج 3 جزء 3 ص 304).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر