حافظ میر

«لغت نامه دهخدا»

[فِ] (اِخ) از مردم قریهء سینان است. صفات حمیده و اخلاق پسندیده داشت و به انواع فضل و کمال آراسته بود. این رباعی از اوست:
افسوس که حسنت ای جفاجوی نماند
وآن خال سیاه عنبرین بوی نماند
در کوی تو خانه داشتم روزی چند
آن خانه خراب گشت و آن کوی نماند.
(ترجمهء مجالس النفائس ص144).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر